Her gün aldığım notlarda yazdıklarımda bir rutin yoktu daha doğrusu bir başlangıç noktası. Bir kelime yeter ki ya da defterin ekranın başına oturmak bir sebepti yazmak için ya da yolda olmak. Bir şeye kısa yoldan gitmenin bir keyfi yok aslında yol uzadıkça olasılıklar artıyor düşünceler bekleyişler. Rutin oluşturmakta biraz güvenli bir bölge oluyor. Ne yapacağın belli ne istediğin onun için bütün uğraşın çaban ama bir güne rutinsiz başladığında ya da bir kesinliğin olmadan ne yapacağın belli olmadan bir programın olsa bile sürprizlere açık bir şekilde hayatını olasılıklara açıyorsun. Ve o gün yeni bir algoritmayla senin için yeniden organize oluyor. Heyecanlı geliyor geliyor kulağa tahmin edemeyeceğimiz olasılıklarla yaşamak. Bugün hayatımıza hangisini çekiyoruz? En ufak bir fikrim yok 🙂 Bu heyecanlı tarafı olsa gerek her şeyi bilmeye her şeye hakim olmaya çalıştığımız bu koşturmaca bilmediğimiz bir şey olduğunu bilmek. Hem aptal hissettiriyor hem de ne kadar küçük bir zerre olduğunu hatırlatıyor bu muhteşem düzende. Düzenin parçası olmak iyi hissettiriyor. Bir şeyin parçası olmak birlik olmak. İnsan sosyal bir varlık neticede. Bazen takılmış hissediyoruz kendimizi bir şeyin parçası olurken bir halkayken elimiz terliyor çıkmak istiyoruz halkadan. Biraz kendi dünyamızda kendi düzenimizle yaşamak istiyoruz. Bu mümkün olabilir mi? Biraz imkansız geliyor kulağa. Evren bu kadar örgütlüyken kimsenin yalnız kalabilme imkanı yok gibi. Boşuna bir uğraş bu. Ya da sadece yalnız kaldığını sanmak. Dünyaya gelme anın bile iki kişinin birleşmesiyle mümkün. En küçük topluluk olan iki kişi. Birlikte olmak birlik bilincini yaşamak biz olmak ne güzel farkına varıyorsun. O bir kişi senin dahil olduğun o küçük topluluk tüm organizmaları tüm düzeni sevdiriyor ve biz olmanın dışarıdaki hiçbir şeyin senden bir farkı olmadığını senin varlığının onun varlığının sebebi. BİZ i oluşturuyoruz birlikte. İyi ki varsın bunu okuyan kişi burada olmamın sebebisin. Birlikte bizi yaratmanın şerefine güzel bir gün olsun.